Edyta Codzienność naszego życia bywa momentami przytłaczająca. Szkoła, wymagania, oczekiwania dorosłych, czy stres związany z przyszłością, to wszystko dla młodych ludzi bywa cięższe niż wielu dorosłym się wydaje. Świat wirtualny daje coś, czego rzeczywistość często nie jest w stanie zaoferować, przestrzeń, bycie sobą, czy zostanie kimś zupełnie innym.
Wszystko to się dzieje, przez to, że w internecie nikt nie ocenia nikogo za wygląd, nie przerywa, kiedy ktoś mówi, nie każe wstawać o 6 rano. To co offline może być powodem stresu, w sieci przestaje mieć znaczenie. Dlatego coraz to więcej młodzieży wybiera wirtualną alternatywę świata, a wszystko dlatego, że mają więcej kontroli i spokoju. Ale dlaczego tak dokładniej oni ją preferują?
Relacje z innymi
W dzisiejszych czasach, kiedy rządzą telefony i kontaktujemy się głównie przez media społecznościowe rozmawianie w cztery oczy dla wielu nastolatków może być źródłem stresu. Niepewność, lęk przed odrzucenie i zawarciem nowej znajomości, ocena innych, to wszystko z potrafi skutecznie zniechęcić do kontaktu z twarzą w twarz. Oczywiste jest to, że w internecie może dziać się podobnie, ale często pozostajemy tam anonimowi, przez co stres jest zdejmowany z nas.
Na wielu komunikatorach, można się chwilę zastanowić nad tym co się właśnie napisze. Możliwość zniknięcia w każdej chwili sprawia, że jesteśmy praktycznie wolni od wszystkiego, a budowanie relacji we własnym tempie to tylko kolejna zaleta. Dodatkowo dla młodego człowieka, który dopiero uczy się życia jest to plus. Jest w stanie zaznajomić się z osobami z zagranicy, posługując się i ucząc nowego języka.
Wiadomo, że w sieci powinniśmy być ostrożni bo nie każdy może być tym za kogo się podaje, ale w szkołach i w wielu kampaniach edukacyjnych ten temat jest rozpowiadany dalej od dłuższego czasu. Dlatego powinniśmy zaufać naszym dzieciom, że wiedzą co robią w pewnym stopniu.
Gra jako życie
Dla każdego z nas internet po części jest rozrywką. Młodzież nie ucieka tylko do gier i różnych programów tylko tak naprawdę w nich funkcjonują i się uczą. Wielu młodych ludzi poprzez nie zdobywa praktyczne umiejętności, które wykraczają daleko poza typową rozrywkę.
Coraz częściej gry stają się platformą edukacyjną, ale nie tylko one. Młodzież uczy się tam grafiki, malowania cyfrowego, a nawet zaawansowanego programowania, które w przyszłości może nawet zaowocować zdobyciem pracy w tej branży. Wiele tytułów oferuje wbudowane edytory poziom, a nawet narzędzie do tworzenia swoich modyfikacji, czy nawet całe silniki gier, co zmusza zachęconych graczy do opanowania samych podstaw projektowania 3D czy samego skryptowania. To nie jest tylko losowe klikanie w gotowe opcje, ale często samodzielnie siedzenie po nocach i tworzenie nowych elementów w grze, od postaci, aż po całe nowe światy. Takie doświadczenie tylko i wyłącznie rozwijają kreatywność o logiczne myślenie, a także dają realne podstawy do kolejnych naszych działań w przyszłości.
Niestety jest także druga strona medalu. Choć wirtualne światy oferują ogromne możliwości rozwoju, często przy nich zapominamy o realnym świecie. Wciągnięci w wyzwania gier zaniedbujemy nasze obowiązki, naukę, pracę, a nawet podstawowe potrzeby. Relacje z bliskimi również potrafią ucierpieć, gdy wirtualni znajomi stają się ważniejsi niż prawdziwe więzi. Utrata poczucia czasu w grze to częsty problem, który prowadzi do izolacji i utraty kontaktu z rzeczywistością.
Co więcej, gry z rozbudowanymi opcjami wyboru i konsekwencjami działań często uczą wartości etycznych i społecznych. Młodzi ludzie, stając przed dylematami moralnymi, myślą o tym co oni na miejscu tej postaci sami by zrobili. Rozwija to empatię i uczy ponoszenia odpowiedzialności, bo każda decyzja ma swoje konsekwencje w przyszłości. W ten sposób, to co dla jednych jest jedynie zabawą, dla młodzieży staje się środowiskiem rozwoju kluczowych kompetencji.
Wirtualna kultura
W wirtualnym świecie dzieje się wszystko tu i teraz. Odpowiedź na nurtujące pytanie dostaje się w sekundę, a film na kliknięcie jednego palca. Kultura natychmiastowości, z którą dorastają, jest dla nich czymś zupełnie naturalnym. Rzeczywistość poza ekranem, w porównaniu do błyskawicznego tempa internetu, często wydaje się ciągnąć w nieskończoność. Nauka wymaga cierpliwości, budowanie relacji wysiłku, a życie samo w sobie znoszenie nudy i frustracji.
Dlatego ciągnie ich do miejsc gdzie tego nie ma, gdzie wszystko dzieje się szybciej i nie trzeba czekać czy kombinować. Musimy pamiętać, że to nie oznacza, że są leniwi czy niezdolni do wysiłku. To po prostu świadczy o tym, że ich świat działa inaczej niż ten w którym dorastali ich rodzice, w końcu on tylko leci do przodu. Zrozumienie tej różnicy jest kluczowe by móc nawiązać bliższy kontakt ze swoich dzieckiem i wspierać go.
Wirtualny świat to nie wróg
Warto zaznaczyć, to nie jest tak, że świat wirtualny to samo zło. Każda przestrzeń może być zarówno rozwijająca, jak i szkodliwa, to wszystko zależy od tego ile i jak spędza się tam czas. Pamiętajmy, że cyfrowe środowisko oferuje niezliczone możliwości nauki, rozwoju pasji, budowania relacji, a nawet kształtowania umiejętności przyszłości, o czym wspomniano wcześniej w kontekście programowania czy grafiki. Jest to przestrzeń, w której młodzi ludzie mogą eksplorować, tworzyć, wyrażać siebie i znajdować społeczności o podobnych zainteresowaniach. Jednakże, jak w każdej sferze życia, kluczem jest umiar i świadome podejście. To właśnie brak równowagi, nadmierne zanurzenie się w cyfrowym świecie kosztem realnych obowiązków, relacji czy aktywności fizycznej, stwarza ryzyko i prowadzi do negatywnych konsekwencji. Zadaniem nas, dorosłych, jest nie tyle zakazywanie, co wspieranie młodzieży w zdrowym i świadomym korzystaniu z dobrodziejstw wirtualnego świata.
Młodzież potrzebuje wirtualnych przestrzeni, ale potrzebuje też obecności dorosłych, którzy nie oceniają, tylko słuchają. Którzy nie wpychają w swoje schematy, ale próbują zrozumieć ich. I o tym powinniśmy zawsze pamiętać.
